چگونه بايد به آبشار شوي برويم ؟

چگونگي طي كردن مسير و وسايل مورد نياز :

 مسير حركت :

شما هر جاي ايران كه باشيد بايد با استفاده از راه اهن سراسري تهران خرمشهر خود را به ايستگاه تله زنگ برسانيد اين ايستگاه در ميانه راه انديمشك دورود قرار دارد با تهران حدود 10 الي 12 ساعت فاصله دارد و از انديمشك هم حدود يك دو ساعتي با قطار راه است البته اگر با قطار محلي برويد زمان بيشتري طول مي كشد ( يكقطار محلي همه روزه از انديمشك به طرف دورود و بالعكس حركت مي كند و در تمامي ايستگاهها ي مسير را مي ايستد هم فال است و هم تماشا !!)

قطار سراسري هم در اين ايستگاه توقفي دارد اين ايستگاه در كنار پل بسيار بزرگي قرار گرفته است كه بر روي دره اي عميق كه در كف آن رودخانه سزار جريان دارد بسته شده است و براي كساني كه در دوران جنگ از اين منطقه عبور كرده اند بخوبي بياد دارند كه هواپيماهاي عراقي براي قطع كردن ارتباط شال جنوب ايران اين پل را مورد حمله قرار دادند كه مدتها نيمه خراب بود و هنوز هم آثارآن حمله وجود دارد .

استگاه راه آهن  تله زنگ ( شهيد چراغي )

پياده روي حدود 4 ساعت تا پاي كوه

صعود به كوه و رسيدن به آبشار

براي رفتن به آبشار بايد ابتدا با اتوبوس تا ايستگاه راه آهن انديمشك برويد . از اين نقطه به بعد بايد مسير را با قطار طي كرد ( قطار محلي انديمشك درود ) كه معمولا در حدود ساعت 5 صبح حركت مي كند بنابراين بايد حركت اتوبوس از ماهشهر به شكلي باشد كه قبل از ساعت 5 صبح افراد در انديمشك باشند .

حتما بايد يك شب را رد پاي آيشار گذراند و با اين حساب مي توان 2 تا 3 روز را براي رفتن و برگشتن در نظر گرفت بخاطر سردي هواي محل آبشار كيسه خواب يا چادر لازم است البته بردن تجهيزات سنگين بخاطر عبور از يك منطقه پرتگاهي كمي مشكل است كه بايد اين موضوع را در نظر داشته باشيد .

گفته مي شود كه آبشار شوي پر آب ترين و پهن ترين آبشار ايران است اگر شما اين آبشار را  در فصل پر آب بهار ببينيد حتما از پهنا و مقدار آب ان تعجب خواهيد كرد.

 بهترين زمان براي رفتن به شوي :

بدليل اينكه شوي در حد فاصل بين لرستان و خوزستان قرار گرفته است در اواخر بهار و تابستان هواي گرمي دارد و البته درارتفاعات و در پاي آبشار هوا خنك و حتي سرد است . اما فراموش نكنيد كه لازم است چندين ساعت تا رسيدن به محل آبشار پياده روي كنيد كه اين مسير خصوصا در ميانه روز ، هواي گرمي دارد بنابراين بهترين زمان براي رفتن به شوي همان ابتداي بهار و ايام عيد است . ضمن اينكه در اين موقع از سال ، اين منطقه بسيار سرسبز و زيبا ست و واقعا ديدن دارد .

اما هر زماني مي توان به طبيعت رفت و دامنه طبيعت در تمامي فصول و ايام زيبا و ديدني است و هر زمان رنگي تازه دارد .

ديدن آبشار در آخرين لحظه :

يكي از خصوصيات شوي اين است كه تا چند صد متري آبشار نرسيده ايد هيچ نشان و خبري از آبشار نيست ! بعد از عبور از منطقه اي كوهستاني با شيب هاي تند و پرتگاهها ي فراون به يكباره از پيچي عبور مي كنيد و آبشاري فوق العاده زيبا و با شكوه را در برابر خود مي بينيد و اين هم شايد يكي ديگر از چشم بندي هاي طبيعت است كه شكوه خود ار به يكباره به نمايش مي گذارد . و نسيم خنكي كه از سمت ابشار مي وزد و اولين عكسهايي كه بيادگار از اين ابشار زيبا مي گيريد تمامي خستگي راه  را از تن شما مي گيرد .

بكر ماندن منطقه شوي :

شايد يكي از دلايل عمده اي كه باعث شده آبشار شوي همچنان بكر و دست نخورده باقي بماند همين سختي مسير راه آن است .زيرا اولا اين محل جاده اي اتومبيل رو نداردو فقط از طريق قطار يا جاده هاي كوهستاني از شمال خوزستان بايد به اين منطقه رفت . و ثانيا : خود مسير هم طولاني است و تنها بايد پياده يا حداكثر با قاطر پيموده شود و وجود پرتگاههاي صخره اي در بخشي از مسير راه ، همه و همه از عواملي است كه باعث شده تعداد كمي بتوانند به اين محل بروند و همچنان پاك و نسبتا تميز باقي بماند .

يك شب خاطره انگيز در دل طبيعت بكر شوي :

به نظرم بهترين بخش سفر به شوي ، همان شبي است كه در پاي آبشار چادر مي زنيد. هواي خنك و نسيمي كه از جانب آبشار مي ورزد در كنار صداي مداوم و دلپذير ريزش آب  آرامشي را بوجود مي آورد كه ياد و خاطره آن تا مدتها  در ذهن و جان شما باقي خواهد .