گروه کوهنوردی باران کوهستان

من آن بیتم که مصراعش بدون قافیه مانده

                                       یه شعر ناتمامی که فقط دیوانه ای خوانده

شرم گفتار آن شاعر که چون شعرش پریشانه

                                ز اینکه مصرعی گفته همه عمرش پشیمانه

به همراه هزار مصراع شدیم زندانی دفتر

                              کسی ما را نمی خواند ، نداریم حتی یک یاور

سراینده به وقت ما همیشه گیج و حیران بود

                                   ولی در وقت اشعارش مثال تیغ بران بود

کنون در کار ما مانده شدیم گفتار بی ارزش

                            همانگونه که اشعارش شدن چون ابر پر بارش

میان صفحه ای در هم عجب بیهوده می پویم

                               که تا شاید خدا خواهد که یک هم قافیه جویم

دگر از تو نمی پرسم چرا من را رها کردی

                                   بدین خاطر که می دانم ز تولیدم خطا کردی

هزاران من ، فنا گشتن که اشعاری پدید آید

                                        هزاران دانه می کارن که گلبرگی برون آید

                                                                       « آزاده ازلی »