کوهنوردی، کوششی بی انتهاست. بیشتر و بیشتر صعود میکنی، و به مقصد نمیرسی. افسونگری کوه ها در همین موضوع است: دائماً چیزی را جستجو میکنیم که هرگز آن را نخواهیم یافت...

"هرمن بول"

 

کوهستان محل استفاده از تجربه است ، اينجا جايي است كه خودت را بشناسي و عليه عيبهايت قدم برداري.

کوهنوردی ورزشی برای جهت دادن، معنا دادن،شکل دادن و آماده شدن برای نوعی زیستن متکی به اراده و ایمان است .

در یک صعود سخت به یاد می آوریم که چه هستیم و چه می توانیم باشیم و تا چه حد آماده دفاع از اعتقاداتمان هستیم .

تمایل به تنهایی گاهی یک نیاز  نیرومند و اساسی انسانی است که تنها در کوهستان می توان آن را تامین کرد .

کیفیت کوهنوردی به مراتب با ارزش تر از کمیت صعود است .

هر چند کوهنوردان بر سکوی افتخار نمی ایستند و در میادین ورزشی برایشان فریاد نمی کشند ، اما رشته های محبت قلبهای آنان را به یکدیگر پیوند می دهد که باعث می شود دوباره صعود نمایند .

ورزش کوهنوردی تنها ورزشی است که جایگاه قهرمانی ندارد .

به یاد داشته باشیم اغلب حوادث کوهنوردی هنگام بازگشت به وقوع می پیوندد که دلیلش ...  .

بی اعتنایی به خطرات کوهستان یک نوع جان باختن برای هیچ است.

در ورزش كوهنوردي حقيقت مرگ همیشه وجود دارد ، يا مي بري يا مي بازي ، وقتي اين حقيقت را قبول كني تازه زندگي را شروع كرده اي که این خود درسی است.

كوهها ابهتشان را از افرادي كه در آنها مي ميرند بدست مي آورند پس نگذارید ... .

رسیدن به قله های بلند و گذشتن از گردنه های خطرناک به خودی خود امتیازی محسوب نمی شود بلکه اصل شناختن ورزش، کوهنوردی و هدف های (تقویت قدرت درونی) آن است.